‘Productielocaties schoenenretailers nog te vaak onbekend’

Terwijl kledingretailers al tijden onder vuur liggen door de slechte werkomstandigheden in fabrieken, blijven schoenenketens angstvallig stil over hun productielocaties. Onbegrijpelijk, zegt PublicEye, een organisatie die onderzoek doet naar de schoenenbranche, in het Algemeen Dagblad. In de schoenenindustrie zouden namelijk soortgelijke problemen spelen. 

De instorting van een kledingfabriek in Bangladesh kwam de kledingindustrie vier jaar geleden op veel kritiek te staan. In het daarop volgende convenant Duurzame Kleding en Textiel beloofde de modemarkt beterschap. Zo’n veertig procent van de merken en retailers heeft zich inmiddels bij het convenant aangesloten. De schoenenbranche schittert op die lijst echter in afwezigheid. Dat terwijl acht op de tien schoenen in lagelonenlanden worden gemaakt. Volgens PublicEye worden er in deze productielocaties niet alleen mensenrechten geschonden. Ook milieuvervuiling is er een groot probleem. In leerlooierijen zou met giftige chemicaliën worden gewerkt.

Verantwoordelijkheid als marktleider

Ook VanHaren-moeder Deichmann wil niet openbaar maken waar zijn schoenen worden gemaakt. Niet omdat het iets te verbergen heeft, maar omdat het familiebedrijf bang is dat ‘modeketens als H&M en Zara met de informatie aan de haal gaan’.”Als marktleider in Europa zou Deichmann meer verantwoordelijkheid moeten nemen”, zegt een woordvoerder van PublicEye in het Algemeen Dagblad.

‘Niet het slechtste, maar ook niet het beste jongetje van de klas’

Deichmann zegt tegenwoordig met vaste leveranciers te werken, waar het eigen toezichthouders heeft rondlopen. Dat was vroeger anders. Toen werkte ook Deichmann met tussenpersonen die regelden dat de schoenen ergens in Azië werden gefabriceerd. Op de productie was toen amper controle. “Niet het slechtste, maar ook niet het beste jongetje van de klas”, noemt PublicEye Deichmann. “De schoenenindustrie is erg versnipperd. Als marktleider in Europa zou Deichmann meer verantwoordelijkheid moeten nemen. Het publiceren van een lijst met productielocaties en inspectieresultaten hoort daarbij.”

Afbeelding: kledingfabriek in Bangladesh. Credits: Musamir Azad